piątek, 16 marca 2012

Liptowski Mikułasz (Słowacja)

Zima 2010. 

Liptowski Mikułasz (słow. Liptovský Mikuláš, do 1952 Liptovský Svätý Mikuláš; węg. Liptószentmiklós; niem. Sankt Nikolaus in der Liptau, Liptau-Sankt-Nikolaus) - miasto powiatowe w północnej Słowacji, w kraju żylińskim. Centrum gospodarcze, kulturalne i turystyczne historycznego regionu Liptów.
Miasto leży nad rzeką Wag w Kotlinie Liptowskiej między Górami Choczańskimi (Chočské vrchy) i Tatrami Zachodnimi na północy a Niżnymi Tatrami na południu. Tuż na zachód od miasta leży wielki sztuczny zbiornik wodny Liptovská Mara.
(Wikipedia) 

 Pod koniec kalendarzowej zimy 2010 postanowiliśmy rodzinnie wybrać się na parę dni na Słowację. To miał być mój pierwszy pobyt w tym kraju. Na bazę noclegową wybraliśmy miasto - Liptowski Mikulasz. Jak na warunki słowackie jest to spore miasto (liczba ludności - ponad 30 tys.) i niestety według mnie właśnie ta jego wielkość jest największą jego wadą. Na szczęście noclegi mieliśmy zarezerwowane w cichej i spokojnej dzielnicy w pobliżu dużego sztucznego jeziora: Liptowska Mara, tak więc wszelkie niedogodności związane z dużym miastem mieliśmy bardzo ograniczone. :-)

Widok na Tatry Zachodnie z okolic rynku miasta - Liptowski Mikulasz

niedziela, 11 marca 2012

Sowia Kopa (Góry Złote)

Zima 2010.

Sowia Kopa (672 m n.p.m.)– szczyt w Górach Złotych, najbardziej wysunięty ku dolinie w jednym z pasm wcinających się w dolinę w pobliżu Stronia Śląskiego.
Wznosi się ponad doliną rzeki Biała Lądecka. U jego stóp leżą: Stronie Śląskie, Strachocin, Goszów i Stary Gierałtów. Na jego północno-zachodnim stoku znajdują się ogrody działkowe "Pod Świerkiem". Południowe i wschodnie zbocza to teren spacerowy z trzema grupami wychodni skał (m.in. "Sowie Stopnie") i punktem widokowym. W pobliżu przechodzi żółty szlak turystyczny.
(Wikipedia)

Podejrzewam, że nazwa Sowia Kopa, raczej nikomu nic nie mówi... No... może poza mieszkańcami Stronia Śląskiego i okolic.
Góry Złote jako pasmo Sudetów kojarzone jest raczej z takimi szczytami jak: Kowadło, Smrek, Jawornik Wielki, Borówkowa... A Sowia Kopa jako jeden ze szczytów tego pasma? Ani nie wyróżnia się wysokością - tylko 672m., ani nie jest jakoś szczególnie wyróżniający się jeżeli chodzi o kształt czy wybitność... Na wierzchołku nie ma nic charakterystycznego, żadnej wieży widokowej, nie mówiąc już o jakimkolwiek schronisku... Dlaczego w takim razie wybrałem się rodzinnie na ten szczyt? Odpowiedź jest bardzo prosta: poniewaz jest to szczyt chyba najbliżej położony od centrum Stronia Śląskiego. A dniem wycieczki był bardzo charakterystyczny dzień - pierwszy dzień w roku 2010. Zmęczenie zabawą Sylwestrową, którą spędziliśmy w Stroniu Śl. pozwalało nam tego dnia tylko na spacer właśnie na Sowią Kopę. :-)
Jedna z wychodni skalnych w pobliżu szczytu Sowia Kopa(672m.)

poniedziałek, 5 marca 2012

Góra Św. Anny (Opolskie)

Zima 2010

Góra Świętej Anny (Góra Chełmska, nazwa pierwotna Chełm, niem. Sankt Annaberg, śl: Świyntô Ana, Anaberg) – najwyższe wzniesienie grzbietu Chełma na Wyżynie Śląskiej o wysokości 408 m n.p.m. Na szczycie i zboczach góry znajduje się wieś o tej samej nazwie.
W zamierzchłych czasach stała tu pogańska świątynia. Obecnie na Górze znajduje się bazylika i sanktuarium, z figurką św. Anny Samotrzeciej (XV wiek) z jej relikwiami, franciszkański zespół klasztorny z Rajskim Placem (dziedzińcem arkadowym) z lat 1733-1749, na którym stoi 15 stuletnich konfesjonałów, jest także grota wykonana na wzór groty z Lourdes oraz 40 kaplic kalwaryjnych z lat 1700-1709. Na szczycie Góry Św. Anny zbudowano w latach 80. XV wieku klasztor i kościół, który od XVIII wieku jest ważnym centrum pielgrzymkowym.
(Wikipedia)

Na początku wiosny 2010 roku postanowiliśmy rodzinnie wybrać się w strony, w które jak do tej pory bardzo rzadko się kierujemy. Naszym celem została Góra Św. Anny i jej bardzo bliskie okolice w województwie opolskim, w pobliżu autostrady A4. Z racji tego, iż niestety czas był ograniczony zrezygnowaliśmy od razu ze zwiedzania Parku Krajobrazowego Góry Świętej Anny. Zostawiliśmy sobie to na osobną wycieczkę. Głównym naszym celem miały być: bazylika (z figurką Św. Anny) i grota (na wzór groty z Lourdes). Napisałem "miały być", ponieważ okazało się, że co innego zrobiło na nas o wiele większe wrażenie...
Kościół i Rajski Plac na górze Św. Anny

niedziela, 26 lutego 2012

Czarny Grzbiet (Karkonosze)

Zima 2012.

Czarny Grzbiet (czes. Obří hřeben, 1400-1480 m n.p.m.) – grzbiet górski w Sudetach Zachodnich, w paśmie Karkonoszy.

Grzbiet położony jest w północno-wschodniej części Karkonoszy, około 4 km na południe od Karpacza. Rozciąga się między Przełęczą pod Śnieżką (1394 m n.p.m.) na zachodzie a Przełęczą Sowią (1164 m n.p.m.) po wschodniej stronie. Szczytową partią grzbietu przechodzi granica między Polską a Czechami. Szczytowe partie po polskiej stronie oraz cała część czeska znajdują się na obszarze Karkonoskiego Parku Narodowego oraz czeskiego Karkonoskiego Parku Narodowego (czes. Krkonošský národní park, KRNAP).
(Wikipedia)

W ostatni weekend w niedzielę w planach było powtórzenie trasy sprzed dwóch lat: Szrenica - równia pod Śnieżką. Po długich rozważaniach i dyskusjach między uczestnikami wyprawy zrezygnowaliśmy jednak z takiego przebiegu trasy. Głównym powodem takiej decyzji była pogoda, a konkretnie - bardzo duże ilości śniegu na szlakach turystycznych w Karkonoszach. Stwierdziliśmy, że w takich warunkach przejście tak długiej trasy w krótki zimowy dzień jest raczej bez szans. Dodatkowym utrudnieniem byłby dojazd do samej Szklarskiej Poręby, która właśnie wtedy była organizatorem tak szcżęśliwych dla nas PŚ w narciarstwie biegowym. Z powodu dużej ilości kibiców obawialiśmy się o utrudnienia na drodze w kierunku Jakuszyc. Biorąc to wszystko pod uwagę zdecydowaliśmy się na alternatywną trasę, Karpacz - Śnieżka przez Sowią Przełęcz. Taki wybór był okazją wejścia na Śnieżkę ze strony, z której jeszcze nigdy zimą nie wchodziłem i był okazją do zobaczenia Czarnego Grzbietu "z bliska".

Sowia Przełęcz (1164m n.p.m.). Z tyłu - szczyt Skalny Stół (1281m n.p.m.))

wtorek, 21 lutego 2012

Karniów (Czechy)

Jesień 2009. 

Karniów (nazywano także Krnów; czes. Krnov, niem. Jägerndorf, łac. Carnovia) – miasto w powiecie Bruntal, w Okręgu Morawsko-Śląskim w Rep. Czeskiej, na Śląsku Opawskim, przy granicy z Polską, około 20 km od Głubczyc, nad rzeką Opawą, 26 tys. mieszkańców.(Wikipedia) 

W ramach przerywnika od klimatów karkonosko-zimowych sięgnąłem bardzo głęboko do "szuflady" i przypominam wycieczkę rodzinną do miasteczka czeskiego: Karniów (chyba bardziej znany z jego czeskiej nazwy: Krnov). To miała być pierwsza moja wizyta w tamtych okolicach, na Śląsku Opawskim i bardzo blisko mało mi znanego pasma Sudetów: Jesioników. Tak więc byłem ciekaw jak też się zaprezentuje to miasteczko.
Ratusz w Karniowie (Krnov)

wtorek, 14 lutego 2012

Pomnik ofiar gór (Karkonosze)

Zima 2012. 

Pomnik ofiar gór na przełęczy między Lučną horą a Studničną horą

- przypomina o złej sławie, jaką z powodu częstych mgieł, nagłych zmian pogody i burz śnieżnych cieszy się ten obszar Karkonoszy. Na przełęczy (1509m.np.m.) między Lučną horą a Studničną horą z życiem pożegnało się wielu ludzi, którzy tu zamarzli.
(www.naszesudety.pl) 

W ostatnią niedzielę wybraliśmy się w kierunku najwyższego pasma Sudetów: Karkonoszy. Tym razem celem wycieczki było pasmo Karkonoszy po stronie naszych południowych sąsiadów. Miało to być moje pierwsze spotkanie z tą częścią tego pasma. Prognozy pogody się potwierdziły... Już do początku dnia była piękna pogoda: słońce i już nie taki duży jak w poprzednim tygodniu mróz. Zapowiadało to wszystko wspaniałą i owocną w zdjęcia wyprawę... i tak właśnie było. :-)
Pomnik ofiar gór na tle Śnieżki


środa, 8 lutego 2012

Ostasz (Góry Stołowe)

Wiosna 2011. 

Ostaš (niem. Wostasch, Ostasch, pol. Ostasz) – szczyt (700 m n.p.m.) w czeskiej części Gór Stołowych. Wzniesienie położone jest około 3,0 km na północny zachód od centrum Police nad Metuji, w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Broumovsko. Wzniesienie o charakterystycznym stołowym kształcie, z wyraźną płaską częścią szczytową, jest jednym z wyższych wzniesień czeskiej części Gór Stołowych. Góra stanowi obszar rezerwatu przyrody Ostaš.
Część szczytowa położona jest na niewielkiej wierzchowinie stołowej, którą tworzą dwie olbrzymie płyty skalne. Na wschodnim zboczu wyższej płyty znajduje się labirynt górny, z szeregiem osobliwych utworów skalnych, a na niższej, północno-wschodniej płycie znajduje się labirynt dolny, oraz większe ugrupowanie skalne zwane Koci Gród.
(Wikipedia) 

Pewnej soboty wiosną roku 2011 postanowiliśmy wybrać się całą rodziną do Czech w celu zobaczenia góry o typowo stołowym charakterze: Ostasz (700m. n.p.m.). Na szczycie góry, podobnie jak na polskim Szczelińcu, można przejść się labiryntem złożonym z przeróżnych formacji skalnych oraz odwiedzić sporą ilość tarasów widokowych. Chcieliśmy zobaczyć jak to wszystko będzie się prezentowało w porównaniu do naszych polskich Błędnych Skał i Szczelińca.
 Okolice wierzchołka góry Ostasz

czwartek, 2 lutego 2012

Śnieżka 2011 (Karkonosze)

Zima 2011.

Śnieżka (czes. Sněžka, niem. Schneekoppe) – najwyższy szczyt w Karkonoszach (1602 n.p.m.) i jednocześnie w całych Sudetach, a także najwyższy szczyt Czech, województwa dolnośląskiego i całego Śląska. Położona na granicy polsko-czeskiej, góruje nad Kotliną Jeleniogórską, wystając 200 metrów ponad Równię pod Śnieżką. Jest najwybitniejszym szczytem Polski.
Ze szczytu można podziwiać wspaniałe panoramy. Widoczność przy sprzyjających warunkach przekracza 200 km. Jest tłumnie odwiedzana w okresie letnim, rzadziej zimą za względu na warunki atmosferyczne, które utrudniają jej zdobycie.
Śnieżka należy do Korony Europy, Korony Gór Polski, Korony Sudetów i Korony Sudetów Polskich.
(Wikipedia)

W ostatni weekend wybraliśmy się na Śnieżkę. Piękna pogoda (słońce i dość duży mróz) zapowiadała wspaniałą i owocną w zdjęcia wyprawę... Niestety zdarzył nam się mały wypadek. Moja żona tak nieszczęśliwie się pośliznęła i upadła, że koniec końców okazało się, że zwichnęła sobie kostkę. Z wyprawy oczywiście nici... No cóż... pech to pech... Może nastepnym razem będzie lepiej... Wobec tego, wspominam moją ubiegłoroczną wyprawę pod koniec zimy kalendarzowej na Śnieżkę.
Śnieżka(1602m n.p.m.)